Nieuwsbrief december 2009 .... en het wordt ook hier winter ...
Beste Vrienden,
Vooreerst een zalig en gelukkig Nieuwjaar of Feliz Navidad y próspero Año Nuevo. We wensen u een jaar zonder zorgen , een goede gezondheid, een jaar van nieuwe ontdekkingen, een jaar waar u regelmatig verbaast staat over de kleine of grootse, mooie, nieuwe dingen, een jaar vol creatieve ideeën.
Heimwee
De kersttijd is ook een tijd van heimwee. Daarom hiernaast de foto van ons vertrek uit Brussel, een geschenk van Simon. Het is de zegening op 10 mei, een dag voor ons vertrek naar Spanje, in de Bijstandskerk door onze pastor Johnny De Mot , met de schelp van Sint-Jacob van Compostella. Naast onze kerk, waar het aperitief wordt genomen, stond vroeger een hospitaal voor de pelgrims die de er konden uitrusten om hun 2000 km tocht naar Santiago de Compostella verder te zetten. Een plaatsje vol herinneringen. Ook omdat mijn broer Filip, zijn vrouw Marleen en onze goede vrienden Edouard en Marjan er nu voor het aperitief zorgen.
Het weer
Toch even over het weer. We komen over enkele dagen naar Vlaanderen en Brussel en zien op TV de sneeuwhopen liggen, de slippende auto’s, de monsterfiles, Siberische temperaturen. Hiernaast vindt u een foto van de Bernia, bedekt met een flinterdun laagje sneeuw.
We zagen ook dat de klimaattop van Kopenhagen een dwerg heeft gebaard. Gevolg: eind deze eeuw zal onze Costa Brava geen drinkwater meer hebben, zullen alle rivieren uitgedroogd zijn en zullen de druivenranken verhuizen naar hoger gelegen gebieden omdat het hier veel te warm is. Een ramp voor het toerisme in een streek waar meer dan 30% van de mensen werkloos en leeft van het toerisme. Werklozen krijgen hier 2 jaar ondersteuning en dan moeten ze alles verkopen en eten vinden in afvalcontainers, onvoorstelbaar voor Europa. Doodvriezen zoals in Brussel is er gelukkig niet bij.
Hier in aan de Costa Blanca hebben we de warmste maand november gehad sedert de metingen. De gemiddelde temperatuur was meer dan 2°C hoger dan normaal. En geen regen. Dat maakte dat we onze plannen om de afwatering in de kelder steeds maar verschoven (u weet wel: mañana).
Na de eerste week van december begon ook hier de winter dus: verwarming aanzetten en truien dragen. De temperatuur daalde van 22° naar 12-13°C in de schaduw. En met het winteroffensief in Vlaanderen was het zelfs 5°C ’s ochtends. Maar we kregen ook een storm over ons. In de streek werden honderden bomen ontworteld, liepen straten onder water, viel de elektriciteit uit, stortten muren in die al eeuwen de stormen trotseerden. In de Urbanization achter onze berg Puig de la LLorenza, de Cumbre del Sol, met zicht op zee, blies de hevige wind alle tafels en stoelen in de zwembaden die soms 10 meter lager liggen en liep men te klappertanden. Ook liep het water de huizen op het gelijkvloers binnen.
Volgens onze lokale weermannen gebeurt dat maar eens in de acht jaar, we hebben daar onze vragen bij. Maar goed, onze kelders liepen weer onder water en we hebben een paar uur water gehoosd. ’s Anderendaags heeft Paul, onze aannemer, de afwatering komen aanpassen. Zelf had hij 5 cm water in zijn slaapkamer in Moraira. Verder liep de schade wel mee: enkele glazen tafelbladen stuk, onze buitenverwarming die omgevallen is, de stoelen op een hoop gewaaid. Kortom niets ergs.
We hebben wel moeten vaststellen dat buiten eten tot eind november onmogelijk is. Uit de zon is het ’s ochtend en ’s avond soms te koud. We beslisten om vanaf 20°C binnen te eten. Maar daar is onze eetplaats niet op voorzien, het is er iets te smal om comfortabel te genieten van het avondeten. Daarom werd besloten om het salon en de eetkamer van plaats te verwisselen. Geen grote verandering ware het niet dat we ook onze openhaard op gas zouden moeten afbreken. Alleen is het reeds enkele dagen zo koud dat we hem hebben aangestoken en … hij brandt! Dat was zijn redding. Hij blijft. We moeten enkel nieuwe TV kabels laten leggen en wat verlichting bijplaatsen.
We hebben ook onder ogen moeten zien dat een verwarmd zwembad van november tot eind februari zinloos is. De buitentemperatuur is te laag en een dampende 50.000 liter water van 30°C is toch ook ecologisch niet te verantwoorden, ondanks het verwarmen met warmtepomp.
Vlamingen in de wereld
Ondertussen zijn we aangesloten bij “Vlamingen in de wereld”. Een Nederlandse club voor Nederlanders en Vlamingen. Toegegeven, de Vlamingen zijn in de minderheid. Wij doen het om te wandelen, te leren bridgen en wie weet misschien leren golven. En ondertussen trachten we ons te integreren in Benitachell door er Spaanse les te volgen.
Vespa
Belangrijkste beslissing: we gaan een “Vespa” kopen. We schrijven dit totaal onbelangrijke feit in deze nieuwsbrief om Else onder druk te zetten. Ze wil het op de lange baan schuiven. De aankoop is al verplaatst van december dit jaar naar maart volgend jaar en ze spreekt al van “eind volgend jaar misschien, heel misschien, we moeten een goed seizoen hebben”.
Wat maken we mee?
Sommige vrienden vinden dat we hier heel wat meemaken. Dat is niet zo. Wel is het hier “anders” dan in Vlaanderen en Brussel. Telefoon, internet, elektriciteit en soms ook water valt regelmatig uit. De Spaanse overheid vindt dat het hier nooit regent en heeft dus niets voorzien. Als het dan regent, en het kan hier echt gieten, loopt alles onder, worden de straten beken en moet de snelweg worden afgesloten.
Zo bijvoorbeeld de maatschappij Telefonica (telefoon en internet). Werkt zoals onze vroeger Belgacom: monopoliepositie en dus geen service. Een internet dat 5 keer trager is dan in België, dagelijks storingen op de telefoon en internet, … ongelooflijk.
En dan de administratie, Vlaanderen 50 jaar geleden. Men verliest hier onvoorstelbaar veel tijd met wachten, papiertjes halen (voor alles en nog wat moet men papieren invullen). We hebben maanden gesakkerd om de gastank van ons huis op onze naam te zetten. Onze vorige eigenaar had zelfs die moeite niet gedaan, het stond nog altijd op naam van diegene die het huis bouwde en al 15 jaar uit Spanje verdwenen is. Maar is dat belangrijk?
Traag maar zeker passen we ons aan, weg met dat lopen en zenuwachtig doen: mañana, doe vooral niet vandaag wat je ook morgen kan doen. Misschien moeten we terug ons Vlaams “Pallieter” gevoel terug vinden. Want dat is een goede naam voor de Spanjaarden: Pallieter, levensgenieters.
We hebben een kok in huis!
Toch even een foto hiernaast van het diploma van Else, behaald na 6 jaar avondschool. Zoals u weet is niemand verplicht om bij ons te blijven eten, eigenlijk mogen we zelfs geen eten opdienen. U wordt wel privé uitgenodigd. We verhoogden de prijs voor het avondeten: 20 € voor een driegangenmenu.
Onze goedkoopste Cava hebben we er uit gegooid, te weinig smaak. Door onze nieuwe prijsstelling werd goedkope wijn duurder en duurdere wijn goedkoper omdat we niet meer met percentages werken maar met een vast bedrag per fles. Dat is ook de nieuwe trend in de betere restaurants in Brussel.
Feliz Navidad y prósperer Año Nuevo,
Else en Mark
